Plastyka nosa:
otwarta czy zamknięta?

Na czym polega różnica

W technice zamkniętej wszystkie cięcia pozostają wewnątrz nozdrzy; nie ma blizny zewnętrznej. W technice otwartej dochodzi do tego niewielkie cięcie na kolumelli, mostku skórnym między nozdrzami, a skóra zostaje uniesiona, dzięki czemu struktury są widoczne bezpośrednio. Różnica nie dotyczy jakości, lecz pola widzenia.

Kiedy wybiera się technikę otwartą

Preferuje się ją tam, gdzie widoczność jest rozstrzygająca: przy nosach wcześniej operowanych, przy wyraźnej asymetrii, gdy potrzebne są przeszczepy chrząstki i odbudowa, oraz gdy koniec nosa wymaga złożonego kształtowania. W tych sytuacjach możliwości techniki zamkniętej pozostają ograniczone.

Kiedy wystarcza technika zamknięta

Gdy budowa jest przewidywalna, a zakres ograniczony, technika zamknięta wystarcza: usunięcie garbu kostnego, wyrównanie grzbietu, drobne korekty końca nosa. Ponieważ skóra nie jest unoszona, obrzęk zwykle ustępuje szybciej i nie pozostaje blizna zewnętrzna.

Blizna i gojenie

W technice otwartej cięcie na kolumelli staje się u większości pacjentów niewidoczne w ciągu kilku miesięcy, ale technicznie jest blizną trwałą. Obrzęk przy podejściu otwartym utrzymuje się nieco dłużej, zwłaszcza na końcu nosa. Technika zamknięta nie pozostawia blizny zewnętrznej, a wczesny obrzęk ustępuje szybciej. Przy obu technikach ostateczny efekt kształtuje się około roku.

Co decyduje

Decyduje budowa nosa, nie preferencja. Podczas badania ocenia się szkielet kostno-chrzęstny, grubość skóry, wcześniejsze operacje oraz zakres zamierzonej zmiany. Powiedzenie „chcę technikę zamkniętą” nie usuwa potrzeby dostępu — w takiej sytuacji chirurg powinien wyjaśnić, dlaczego dostęp otwarty jest konieczny.

Najczęstsze pytania