Peri-implantitis
Peri-implantitis is ontsteking van het weefsel rond een implantaat, met botverlies als gevolg. Het is de belangrijkste oorzaak van implantaatfalen op lange termijn. Het verraderlijke: een implantaat heeft geen zenuw, dus pijn ontbreekt vaak tot het botverlies gevorderd is. Daarom is periodieke controle geen formaliteit.
Waarom het laat wordt opgemerkt
Een natuurlijke tand heeft een zenuw en een wortelvlies met zenuwvezels. Wanneer daar iets misgaat, voelt u het — gevoeligheid, druk, pijn bij bijten.
Een implantaat heeft dat niet. Het zit direct in het bot, zonder tussenliggend weefsel dat signalen doorgeeft. Ontsteking kan daardoor vorderen zonder klachten.
Wanneer er wel klachten komen — zwelling, pus, een losser wordend implantaat — is er meestal al aanzienlijk botverlies. Dat is de reden waarom sondering en controlefoto's bij implantaten geen overbodige routine zijn.
Stadia
Vroege herkenning bepaalt wat er nog mogelijk is.
| Stadium | Kenmerk | Aanpak |
|---|---|---|
| Peri-implantaire mucositis | Ontsteking, geen botverlies | Niet-chirurgische reiniging |
| Beginnende peri-implantitis | Beperkt botverlies | Reiniging, intensieve nazorg |
| Matige peri-implantitis | Duidelijk botverlies | Chirurgische toegang |
| Gevorderd | Ver botverlies, mobiliteit | Verwijdering overwegen |
| Alle stadia | — | Vast controleschema |
| Roken | Verhoogt risico | Stoppen verbetert uitkomst |
Wat de behandeling wel en niet doet
Behandeling richt zich op het verwijderen van de bacteriefilm van het implantaatoppervlak. Dat is lastiger dan bij een tand: het oppervlak is ruw gemaakt om botingroei te bevorderen, en die ruwheid houdt ook bacteriën vast.
In lichte gevallen volstaat niet-chirurgische reiniging. Bij dieper botverlies is chirurgische toegang nodig om het oppervlak te bereiken.
Verloren bot komt niet vanzelf terug. Behandeling stopt de progressie; in geselecteerde gevallen is regeneratie mogelijk. Bij ver gevorderd verlies is verwijdering van het implantaat soms de eerlijkste optie.
Risicofactoren
Roken is de belangrijkste beïnvloedbare factor — het vermindert de doorbloeding en maskeert bovendien vroege bloedingssignalen.
Een voorgeschiedenis van parodontitis verhoogt het risico aanzienlijk. Wie zijn eigen tanden door tandvleesziekte verloor, heeft dezelfde aanleg rond implantaten.
Slecht ingestelde diabetes, onvoldoende mondhygiëne en een constructie die niet goed te reinigen is, spelen ook mee. Dat laatste is een ontwerpkeuze — een brug die niet schoon te houden is, is een ontwerpfout, geen patiëntprobleem.
Veelgestelde vragen
Doet peri-implantitis pijn?
Kan het bot herstellen?
Ik heb mijn tanden verloren door tandvleesziekte — heb ik meer risico?
Hoe vaak moet ik op controle?
Kan mijn brug het probleem veroorzaken?
Moet het implantaat eruit?
Gerelateerde pagina's
ParodontologieVan bloedend tandvlees tot botverlies: stadia en behandeling.Dr. Tuğçe SümerTandarts, specialist parodontologieTandheelkundeImplantaten, kronen en tandvleeszorg onder één dak.De informatie op deze pagina is algemeen van aard en vervangt geen consult. Anatomie, medische voorgeschiedenis en verwachtingen verschillen per patiënt; of een behandeling geschikt is, kan alleen tijdens een consult worden vastgesteld.
